Idzie o to, że mieszkałem teraz sam czas jakiś i nie bardzo się chciało gotować dla samego siebie. Bo i co to za radość – jeść z własnych rąk, przy stole własnym, przy akompaniamencie muzyki przez siebie kompletowanej ze smakiem i mozołem, i potem położyć się – ciągle samotnie – we własnym łóżku? Ano przyjemność niewielka. Dlatego też przez cały tydzień żywiłem się pieczywem, serem riquette na gorąco, prosto z piekarnika, maczając w nim ziemniaki    i kawałki owoców. A także mozzarella i pomidorami. Za przyjaciół mając donice bazylii.   Czytaj resztę wpisu »

Ja to czasem nie wiem czego tak naprawdę potrzebuję. A potrzebowałem po prostu rumianku. I może odrobinę cebulki do pierogów, które gotowałem dzisiaj w tak małej ilości wody, że nie wiedziałem, czy już wypłynęły, czy jeszcze nie. Nie mogąc zatem obliczyć czasu potrzebnego na ugotowanie ich kompletne, dźgałem jednego za drugim dość ostrym widelcem i wyławiałem z garnka jak niesforną rybę ze strażackiego stawu. W końcu dały za wygraną i jeden za drugim – uczciwie przyznając przegraną, dały sobie posypać głowy cynamonem.

Czytaj resztę wpisu »